Ε.Φ.Α.Ε.
 

«δεν ζει χωρίς πατρίδα η ανθρώπινη ψυχή» Κωστή Παλαμά

Εδώ μπορείτε να δείτε, τις τελευταίες εικόνες μας¨(δικές μας, φίλων μας και από τα μ.μ.ε.). Οι εικόνες σχετίζονται με τον Ελληνισμό,την Ορθοδοξία, την κοινωνία και την "νέα τάξη απάνθρωπών πραγμάτων"

Προσθήκη στα αγαπημένα εμείς Στείλτε ένα e-mail
Ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες
Επισκέπτες
Ημερολόγιο
<
Απρίλιος 2014
>
ΔΤΤΠΠΣΚ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930
Εγγραφή
E-mail: 
Ψηφοφορία
Ποιο από τα παρακάτω, πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία;

Αποτελέσματα ψηφοφορίας
Τελευταία σχόλια
ηταν&nbs...
1260 μέρες πριν 11.11.2010 15:02:28
ΘΑ Η&Thet...
1430 μέρες πριν 25.05.2010 12:07:29
Στον...
1452 μέρες πριν 03.05.2010 12:53:15
Αφαίρ...
1519 μέρες πριν 25.02.2010 16:16:00
thanksssssss
1530 μέρες πριν 14.02.2010 19:06:13
Επιστροφή στην αρχικήΕ.Φ.Α.Ε. / Εικόνες-Άρθρα / ΕΛΛΑΣ / ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ .jpg

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ .jpg Λήψη εικόνας

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

"Οταν μου πειραζουν την πατριδα μου και θρησκεια μου,θα μιλησω,θα 'νεργησω κι ο,τι θελουν ας μου καμουν"

Ο ανθρώπινος και ταπεινός και ορθόδοξος στρατηγός Μακρυγιάννης TOY NIKOY OΡΦΑΝΙΔΗ*

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης, που στο τέλος του βίου του εισέρχεται στον τόπο του μυστηρίου και του θαύματος, με τα Οράματα και Θάματα που καταγράφει, με τα μυστικά του αυτά οράματα μιας παράδοξης για τους πολλούς μυστικής εμπειρίας και ιδιότυπης συνάντησης με το Θεό, εισέρχεται στον τόπο των Απομνημονευμάτων, της αφήγησης και της καταγραφής των προσωπικών του περιστατικών και βιωμάτων, αλλά και της ιστορίας της επαναστάσεως των Ελλήνων και του αγώνος ελευθερίας που διεξάγουν, με έναν τρόπο εξόχως ανθρώπινο και ταπεινό και ορθόδοξο. Εκείνο που διαπερνά την αφήγηση των Απομνημονευμάτων του στρατηγού είναι μια εκπληκτική, ανθρώπινη, έως αφελής προσέγγιση των γεγονότων και περιστατικών, που τη διαπερνά και τη διακρίνει, όμως, μια ορθόδοξη πρόσληψη και στάση και συλλογιστική και δυναμική. Παράλληλα, η αφήγηση του στρατηγού επιμένει στην ανάδειξη της τιμής και της περηφάνιας, και του συνακόλουθου σεβασμού και της ιερότητος του ανθρώπινου προσώπου. Αυτά αναδεικνύει και αυτά υπερασπίζεται εμμόνως ο στρατηγός. Έτσι, μιλώντας για το ξεκίνημα εκείνου του αγώνος, μιλά για την τιμή και την περηφάνια των Ελλήνων, που οι Τούρκοι αφάνισαν και καταπάτησαν και ποδοπάτησαν, μ’ έναν τρόπο απάνθρωπο, σκληρό. Εδώ επικεντρώνεται και η νονομοτελειακή συντριβή τους. Η συντριβή και το τέλος και ο αφανισμός μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας. Όπως συμβαίνει στην αρχαία τραγωδία, σημειώνει και υποδεικνύει ο Γιώργος Σεφέρης στην «Ομιλία στη Στοκχόλμη», με αναφορά στο διδάσκαλό του Μακρυγιάννη και το σχετικό του απόσπασμα: «Πασάδες και μπέηδες θα χαθούμε, ο μπέγης τούς λέει… Αδικήσαμε το ραγιά. Και από πλούτη και από τιμή και τον αφανίσαμε». Αυτά δηλώνει και ομολογεί και «προφητεύει» ο μπέης στην έναρξη της αφήγησης των Απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη.

Εκείνο που διαπερνά τα Απομνημονεύματα είναι ο καημός για τον ευτελισμό του ανθρώπινου προσώπου. Για το τρωθέν φιλότιμο των Ελλήνων. Για την τιμή και την περηφάνια. Γι’ αυτό το φιλότιμο κι αυτή την τιμή και περηφάνια αγωνίζεται ο δυναστευόμενος, ο σπαρασσόμενος και εν πολλοίς σπαραγμένος από την τουρκοκρατία Ελληνισμός. Αυτό το φιλότιμο διαπερνά τις ψυχές των επαναστατημένων Ελλήνων. Αυτό το φιλότιμο σφραγίζει και χαρακτηρίζει και διαπερνά το ήθος του αγώνος τους. Για ένα φιλότιμο μάχεται ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Αυτό υπερασπίζεται εκ νεότητός του. Δεν είναι τυχαίο που διαβάζουμε τα πιο κάτω στην αρχή των Απομνημονευμάτων, όπου ο στρατηγός μιλά για τις μνήμες της παιδικής του ηλικίας και της εφηβείας του: «Έγινα ως δεκαετέσσερων χρονών και πήγα εις έναν πατριώτη μου εις Ντεσφίνα. Ήταν ο αδελφός του με τον Αλήπασια και ήταν ζαμπίτης αυτός εις Ντεσφίναν. Στάθηκα με εκείνον μιαν ημέρα. Ήταν γιορτή τ’ Αγιαννιού. Πήγαμεν εις το παγγύρι? μόδωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω, ετζακίστη. Τότε μ’ έπιασε σε όλον τον κόσμον ομπρός και με πέθανε εις το ξύλον. Δεν μ’ έβλαβε το ξύλο τόσο, περισσότερο η ντροπή του κόσμου. Τότε όλοι τρώγαν και πίναν και εγώ έκλαιγα. Αυτό το παράπονον δεν ηύρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώση, έκρινα εύλογον να προστρέξω εις τον Αϊγιάννη, ότι εις το σπίτι του μόγινε αυτήνη η ζημιά και η ατιμία. Μπαίνω τη νύχτα μέσα εις την εκκλησιά του και κλειώ την πόρτα και αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες: ‘‘τι ειν’ αυτό που ‘γινε σε μένα; γομάρι είμαι να με δέρνουν;’’ και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι ασημένια και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με τις πολλές φωνές κάναμε τις συμφωνίες με τον άγιον…» (Απομνημονεύματα, σσ.16-17). Πίσω από τη φαινομενική αφέλεια της αφήγησης, αποκαλύπτεται αυτό το φιλότιμο. Αυτή η ανθρώπινη περηφάνια. Κι ακόμα, όλως ιδιαζόντως, όλως ιδιαιτέρως, αυτή η μοναδική ανθρώπινη διάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό.

  • Μέλος της Επιτροπής Εκπαιδευτικής
Υπηρεσίας, τέως Διευθυντής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Πηγή:www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=346347

Αξιολόγηση: 0.00 (0)

Πληροφορίες για την εικόνα
('1066678','1066678','17','17005')">Έκθεση spam
Σχόλια
Δημοσιεύτηκε απόΚείμενο
Όνομα Κωδικός
προχωρημένο... ( / Εγγραφή )

Θέμα

Στο κείμενο μπορείτε να χρησιμοποιείτε Wiki ή HTML tags.



Ποιοί είναι εδώ;
Ανώνυμοι: 1, Εγγεγραμμένοι: 0 (?)
Κατάχρηση | Φιλοξενείται από LivePage | | © Kolobok smiles, Aiwan